หลังจากสิบแปดเดือน ฉันจึงมาถึงที่สุด

ผมอาศัยอยู่ในประเทศที่ผมอยากไปมาตลอดสายอาชีพของผม มาเป็นเวลาสิบแปดเดือน ประเทศไทยคือที่ที่ผมยังคงฝันเห็นตั้งแต่ตอนผมอายุสิบสามขวบ ตอนนั้นพ่อของผมได้รับการปรนนิบัติให้ไปประจำตรงนี้ และผมตกหลุมรักกับสถานที่ที่ผมยังแทบไม่เข้าใจเลย ผมใช้เวลาหลายสิบปีหวังว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง และตอนที่มันสำเร็จจริง ผมก็ใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งนั่นแทบไม่เงยหน้าขึ้นมองเลย

ไม่ใช่เพราะผมไม่สนใจ แต่เพราะงานมันมีมากมายเสมอ ผมเดินทางอยู่ตลอด ไปทั่วไทย ไปทั่วเอเชีย ตามหาโอกาส สร้างความสัมพันธ์ หยิกปฏิบัติการต่างๆ งานเหล่านี้มันเป็นจริงและมันสำคัญ แต่มันก็หมายความว่าผมเดินผ่านประเทศที่มีความหมายที่สุดในชีวิตของผมเหมือนกับการเดินผ่านสนามบิน มีอยู่ แต่ไม่ได้ไปถึงไหน ผมอยู่ในไทย แต่ผมยังไม่ได้เริ่มมองเห็นมันจริงๆ

แล้วการแต่งงานของผมก็จบลง และการเดินทางเพื่องานก็หยุดลง การวางแผนการปฏิบัติการที่ทำให้ผม เป็นครั้งแรกในหลายปี ไม่มีกำหนดการ ไม่มีแผน ความคิดของผมมาอยู่ในที่ที่แปลกประหลาด ผมอยู่ในประเทศที่ผมใช้เวลาหลายสิบปีอยากจะรู้จัก แต่ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรมากเลยกับมัน

ผมไม่รู้จนสุดสิ้นว่าอะไรทำให้ผมตัดสินใจในสิ่งที่ผมตัดสินใจนั้น แต่ตรงกลางความสับสน ความคิดหนึ่งก็กลายเป็นกฎ ผมจะไปที่ไหนใหม่ๆ ทุกเดือน อย่างน้อยที่สุด งานตรงนี้มันยังสำคัญ ผมไม่ได้จะทำมันแบบครึ่งๆ กลางๆ แต่ผมเบื่อที่จะปล่อยให้ที่ฝันของผมผ่านไปแบบไม่มีชีวิต มันรู้สึกสำคัญ ด้วยเหตุผลที่ผมยังไม่สามารถอธิบายได้

ผมไม่ได้มองหาความสัมพันธ์ ผมเพิ่งออกจากความสัมพันธ์หนึ่ง และสิ่งที่ผมอยากได้คือเป็นลำพัง คิดฟิสใจของตัวเอง สักพักหนึ่ง เพื่อนผมกับผมไปดื่มที่ happy hour พอดีก็ได้พูดคุยกับสตรีคนหนึ่งชาวไทย เดี๋ยวเธอก็เชิญเราไปพบเพื่อนของเธอที่ร้านกีฬาที่เธอทำงาน ถ้าจะพูดจริง เธอหมายจะแนะนำเพื่อนคนนั้นให้เพื่อนผมรู้จัก เธอยังไม่รู้ว่าเพื่อนผมแต่งงานแล้วและไม่ได้มองหาหญิงใคร แต่ผม คนที่ยังโสด ผมเลยสังเกตชื่นชมดี เพื่อนคนนี้ชื่อ อง คมตาอบอุ่น สวยงามแบบที่หยุดการสนทนาได้ ส่วนการแนะนำนั่น มันไม่มีโอกาส ผมก็ยังกลับไปที่ร้านอาหารของเธออยู่ ส่วนใหญ่เดินทางมายาก ตอนที่สถานที่เงียบลง พอเราจะคุยกันได้จริงๆ

เพราะผมไม่ได้มองหาอะไร ผมเลยคิดว่าตัวเองปล่อยวางตัวมากกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี เราคุยกันเป็นเดือนๆ ก่อนที่มิตรภาพจะเปลี่ยนเป็นสิ่งอื่น และที่ไหนสักแห่งในการสนทนาเหล่านั้น ผมก็บอกเธอ สิ่งที่ผมไม่ได้บอกใครเลย ว่าผมไม่อยากมองไทยแบบนักท่องเที่ยว ผมอยากสัมผัสแบบคนที่รักมันจริงๆ เธอชอบสำรวจสถานที่เหมือนกัน ผมเลยถามเธอคำถามเดียวที่สำคัญจริง: เธอจะเป็นไกด์ของผมไหม? เธอจะแสดงให้ผมเห็นประเทศของเธออย่างไรในสายตาของเธอ ในวันธรรมชาติ หลบห่างจากงานของทั้งสองคน?

นั่นคือตรงที่มันเริ่มต้น และมันเริ่มที่ไรลี่บีช

ไรลี่ไม่มีถนนไปถึงหรือค่อนข้างจะต้องไปทางเรือเกาะจากกระบี่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ทำให้มันรู้สึกแยกต่างหาก พื่นที่ที่คุณต้องเลือกที่จะไป เราพักค้างที่บังกะโลที่ไรลี่วิลเลจ มีสระว่ายน้ำส่วนตัวอยู่นอกประตู ต้นดอกพลูมีเรีย ฟุ้งกลิ่นหอมในอากาศ ในเย็น มีถนนเดินเท้าเรียงแนวร้านอาหาร ร้านดำน้ำ และบาร์ที่ส่งเสียงดนตรีสดออกมาในความมืด มันสวยงามเพียงเท่านั้น และมันกลายเป็นของเรา วันนี้ก็ยังไง ทุกครั้งที่เราอยู่ในไทย ไรลี่เป็นสถานที่ที่เรากลับมา เพราะมันคือที่แรกที่เราไปด้วยกัน

เราบรรจุสุดสัปดาห์ยาวนั้นเต็มไปด้วยกิจกรรม เราว่าจ้างเรือเกาะและบอกกัปตันไม่ต้องไปที่เด็กคิดค่อยอยากไป แล้วก็ไปที่ที่ตนเองรู้จัก มุมที่ซ่อนอยู่ เขาส่งมอบให้ เราปีนขึ้นไปบนเนินเขาทีชื้นชื่น ร่วงหินอย่างแท้จริง ร่วงหินสะเหล่ายไปถึงจุดที่มองเห็นได้ ตรงทำให้การปีนสูงคุ้มค่า และถ่ายรูปมากกว่าที่เราต้องการ เราปล่อยให้โปรแกรมสาธิตการปีนหินแนะนำเราปีนหินหลังเขาปูนที่เราชื่นชมมาตลอด เราดูคนอื่นปีนขึ้นไปแล้วอยากลองเหมือนกัน เราลองจองวันครึ่ง เพื่อเตรียมพร้อมกรณีที่จะทำอย่างอื่นหลังจากนั้น

ผมจินตนาการตัวเองว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้มันดูง่ายๆ เชื่อมต่อ ปีนขึ้นไป พยักหน้าอย่างสุภาพตรงโลก ผมไม่ได้เป็นผู้ชายคนนั้น เราไม่ต้องการวันที่เหลือ ในอีกไม่กี่นาที ผมก็เหมื่อออกเหงื่อ นิ้วตัดเปื่อย เข่าหรี่ สภาพไม่ถึง การปีนหินหน้าหินเหมือนตัวแกะเขา ผมจินตนาการตัวเอง อองทำได้ดีกว่าผม เราสลับกันปีนและออกจากเชือก จนกว่าจะพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ให้ค่าธรรมเนียมครูสาย และเดินไปอย่างเหน็ดเหนื่อย เจ็บตัว และหัวเราะเกี่ยวกับมัน และเรายังหัวเราะเกี่ยวกับมันอยู่วันนี้

สิ่งที่สังเกตว่ามันค่อยหลังมองย้อนกลับ ไม่ได้เป็นการปีนหินหรือแม้แต่บังกะโลที่มีสระว่ายน้ำ มันคือความแตกต่างระหว่างการมองเห็นสถานที่กับการมองเห็นมันกับคนที่เป็นของมัน ผมไปแอฟริกา หมู่เกาะแปซิฟิก ยุโรป ตะวันออกกลาง งานพาผมไปทุกแห่ง และงานให้ความทรงจำชนิดหนึ่ง มีประสิทธิภาพและบาง บ่อยครั้งผมได้ประสบการณ์ที่ใกล้เคียงกับการท่องเที่ยวจริง แต่ไม่เหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นในการเดินทางครั้งแรกกับอง ผมไม่ได้แค่มองไทยอีกแล้ว ผมมองมันผ่านสายตาของเธออย่างน้อยก็ได้ และสายตาของเธอเติบโตในที่นี่ มันเปลี่ยนสิ่งที่คุณสังเกต มันเปลี่ยนสิ่งที่สำคัญ

หลังไรลี่ บางสิ่งก็เปลี่ยนแปลงในวิธีที่ผมเดินผ่านโลก ไม่ใช่แค่ในไทย แต่โดยทั่วไป ผมแบกความคิดของสิ่งที่ในที่สุดกลายเป็น Live Bodhi มาหลายปี ก่อนที่ผมจะตั้งชื่อให้ แต่มันเริ่มรูปร่างจริงๆ ในช่วงเวลานั้นของชีวิตผม เริ่มต้นใหม่ ตระหนักว่าแผนที่ผมคิดว่าตัวเองกำลังสร้างไปนั้น จะไม่เกิดขึ้น พบคนที่เข้าใจและชื่นชมผม ด้วยวิธีที่ผมไม่เคยสัมผัส มันเป็นการศึกษาอย่างรวดเร็ว ผมเริ่มคิดจริงๆ เป็นครั้งแรก เกี่ยวกับชีวิตนอกเหนือจากงาน และเกี่ยวกับว่านี่มันจำกัดมากแค่ไหน ไรลี่กลายเป็นครั้งแรกของสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็น Bodhi Moments ตอนนี้ และตอนที่ผมมีภาษาสำหรับมัน ผมเริ่มสังเกตพวกมันทุกที่ ตัวที่อยู่ข้างหน้าผม และตัวที่ผมเคยมีชีวิตผ่านไปโดยไม่ต้องตั้งชื่อ

บางคนถามว่าผมหลีกเลี่ยงอะไรในช่วงสิบแปดเดือนแรกนั้น ตรงไปตรงมาเลย ผมไม่คิดว่ามันเป็นการหลีกเลี่ยง ผมทำสิ่งที่ผมคิดว่างานต้องการ ผมมีภารกิจ ครอบครัวที่ต้องดูแล ความคาดหวังที่ต้องทำให้ครบ และผมก็ทำให้ครบ สิ่งที่ผมเห็นตอนนี้คือ ผมไม่เคยเป็นคนวางแผนมากนัก ผมไปตามกระแสน้ำ ผมทำสิ่งที่ดูเหมือนคาดหวัง และมันได้ผล จนกว่ามันจะไม่ได้

อองกับผมใช้เวลาสิบแปดเดือนถัดไปสร้างความสัมพันธ์เต็มไปด้วยช่วงเวลาแบบนั้น และเราตั้งใจที่จะเก็บสร้างมันต่อไปตลอดชีวิตของเรา มองกลับไปที่ช่วงเวลาแปลกๆ ที่ไม่มีหลักเหน (เอกสารการหย่าร้าง, คำสั่งหยุดการปฏิบัติการที่ไม่มีที่ไป ผู้ชายวัยต้นห้าสิบกว่าที่ประหม่าว่าจะไปต่อไป) ผมขอบคุณสำหรับทุกอย่าง รวมถึงส่วนที่เจ็บปวด มันปลดปล่อยตรงเดียว ถ้าอะไรสักอย่างเปลี่ยนแปลงไป ผมคงจะไม่ได้ยืนอยู่ในร้านกีฬาแห่งนั้นในคืนนั้น

สิ่งที่ติดในใจผมมากที่สุดไม่ได้เป็นภาพเดียว แต่เป็นลักษณะของความสนใจ อองมองเห็นสิ่งต่างๆ ด้วยความมหัศจรรย์แบบไร้การปกป้อง แบบเด็กๆ เหมือนใหม่จริงๆ ทุกครั้ง การดูเธออนุสัณฐาน สถานที่เป็นครั้งแรกสอนให้ผมเชื่อมต่อเพียงพอที่จะสัมผัสมันด้วยวิธีของผมเองก่อนแรก เธออยู่อย่างสมบูรณ์ที่ไหนแค่ไหน ต่อเนื่องแต่งสิบแปดเดือนของการปฏิบัติการฝันของผม ผมเรียนรู้ว่าจะอยู่ต่อเนื่องได้ไหม