ดอลลี่ พาร์ตัน ไม่เคยเบื่อกับการทำงาน

ดอลลี่ พาร์ตันเป็นคนดังมาตั้งแต่สมัยประธานาธิบดี จอห์นสัน และรวยพอที่จะเกษียณอายุได้ตั้งแต่สมัยคลินตัน แต่เธอก็ยังคงทำงานต่อไป — ไม่ใช่ในแบบที่ดูเหมือนเธอกำลังหนีการตายด้วยการทำงาน แต่เป็นการทำงานแบบที่เธอสร้างสวนสนุก ส่งหนังสือฟรีให้เด็กๆ ทุกเดือนผ่านโครงการ Imagination Library ของเธอ และบันทึกอัลบั้มร็อคเมื่ออายุเจ็ดสิบกว่า เพราะไม่มีใครบอกเธอว่าเธอไม่สามารถทำได้ คนส่วนใหญ่มองว่า "ฉันไม่ต้องทำแล้ว" เป็นเหตุผลที่ดีพอที่จะหยุด แต่เธอมองว่ามันเป็นเงื่อนไขที่ทำให้เธอสามารถทำสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำได้

มีความมุ่งหมายบางประเภทที่ปรากฏขึ้นเฉพาะเมื่อเราถูกบังคับ — เราทำงานหนักเพราะเราต้องการเงินเดือน เราให้ความสนใจเพราะเราต้องการความสัมพันธ์ เราแสดงตัวเพราะเราจะได้รับโทษถ้าไม่ทำ อาชีพของพาร์ตันคือการโต้แย้งอย่างยาวนานและน่ากระอักเล็กน้อยต่อความเชื่อที่ว่าคุณต้องการข้อกำหนดเพื่อให้ยังคงทำพฤติกรรมนั้น เธอไม่ต้องการทำงานในทศวรรษที่แปด เธออยากทำ และความอยากนั้นกลายเป็นสิ่งที่แข็งแรงกว่าความต้องการเดิมมาก

คนส่วนใหญ่พูดว่า สักวันหนึ่ง เมื่อฉันไม่ต้องทำงานหนักแล้ว ฉันจะได้เขียนเรื่องนั้น ได้โทรหาพ่อแม่กลับ ได้เดินทาง — โดยเงียบๆ สมมติว่าความจำเป็นเป็นสิ่งเดียวที่ขวางกั้นเราจากส่วนที่ดีของชีวิต แล้วก็มีวันหยุดตัวจริงมา แต่เราก็ใช้มันไปดูหนังเดิมซ้ำๆ อีกสองสามครั้ง เพราะปรากฎว่าความจำเป็นไม่ใช่อุปสรรค เรา คือ อุปสรรค

การทดสอบว่าคุณต้องการสิ่งใดบางอย่างจริงๆ ไม่ใช่ว่าคุณจะทำมันเมื่อถูกกดดัน แต่คือว่าคุณยังทำมันต่อไปหลังจากที่ความกดดันหายไป

พาร์ตันยังคงไปข้างหน้า ประตูเปิด เลื่อมแลมวับวับ เพราะงานนั้นไม่เคยเป็นโทษที่เธอต้องระบายด้วยการทำงาน มันเป็นสิ่งที่เธออยากจะสร้างมาให้ตัวเองตั้งแต่แรก แม้ว่าไม่มีใครขอร้องให้เธอทำเลย