เอลิซาเบธ กิลเบิร์ต กลับไปบาลีโดยไม่คาดหวังอะไรเป็นพิเศษ

ตอนอายุสามสิบ อลิซาเบธ กิลเบิร์ต ยื่นฟ้องเลิกสมรส จากการแต่งงานที่เธอรู้ตัวอยู่ว่าไม่สามารถอยู่ต่อได้ — พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ไม่เล็กน้อย การแยกตัวนั้นยาวนานและมีค่าใช้จ่ายสูง ขณะที่การดำเนินคดียังไม่จบสิ้น เธอก็ตกหลุมรักคนอื่นอย่างหนักแน่น และเมื่อความสัมพันธ์นั้นพังลงเช่นกัน เธอก็จมลงไป: กินข้าวแทบไม่ได้ บรรยายตัวเองว่าเจ็บป่วยทางกายกรรมแทบทั้งวัน เพราะร้องไห้ และในที่สุดก็มีความคิดอนาถมาถึง กินยาต้านเศร้า และตามที่เธอเล่าเรื่อง ตัวเธอเองก็พบว่าตัวเองนอนห้อนกองอยู่บนพื้นห้องน้ำเวลาสามโมงเช้า ทรุดโทรมสิ้นสุด นั่นคือฉากเปิดของหนังสือที่เธอเขียนขึ้นในภายหลัง

ในช่วงเดียวกันนั้น เธอเอง จึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนครั้งก่อนที่เธอไปบาหลี หมอดั้งเดิมที่อพยพมาจากสิบเก้ารุ่นคนชื่อเกตุตลิเยร์ เคยบอกเธออย่างไม่เป็นทางการ ว่าเธอจะกลับมาวันหนึ่งเพื่อศึกษาหนังสือกับเขา เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเชื่อเขา และไม่มีแผนที่จะทำให้มันเป็นจริง แต่เมื่อมีเงินค่าเขียนหนังสือเป็นทุนให้เธออยู่ห่างไกลหนึ่งปี และไม่มีอะไรที่จะเสียแล้ว เธอก็กลับไป — ไม่มีหลักสูตรในใจ แค่เพียงคำเชิญเก่าๆ ที่จำได้คลุมเครือ และเวลาว่างให้กรรมการ

เธอเดินเข้าไปที่บ้านของเกตุตลิเยร์โดยไม่มีแผนการที่ชัดเจน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาคือ ช้า และไม่ชัดเจนเหมือนแผนเรียน: เขาสอนเธอการ명想 — การนั่ง และยิ้ม โดยมีจุดประสงค์ เพื่อเป็นวินัย เธอพยายามสอนเขาภาษาอังกฤษ แต่ปรากฎว่าในความเป็นจริง เขาแค่ต้องการเพื่อน และเธอก็ไม่มีที่ไหนที่ต้องไป ทั้งคู่ไม่ได้พยายามให้ความสัมพันธ์นี้มีผลลัพธ์ใด มันจึงกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ศูนย์กลาง ของหนังสือเล่มนั้น และตามที่เธอเล่าเรื่อง ของช่วงเวลาในชีวิตของเธอ และเป็นเช่นนั้นพอดี เพราะว่าเธอไม่ได้หาโอกาสให้มันกลายเป็นเช่นนั้น

คำเชิญนั้นวางอยู่เพียงอย่างนั้นเป็นเวลาหลายปี ไม่มีใครติดตามมา เพราะมันไม่มาพร้อมกับคำแนะนำว่ามันจะกลายเป็นอะไร

นี่คือส่วนของเรื่องที่ถูกทำให้เรียบง่ายลงเมื่อมันกลายเป็นโปสเตอร์หนังสือ: มันไม่ใช่แผนการที่ได้ผล มันเป็นเพียงเส้นด้ายหลวมๆ ที่เธอเต็มใจจะดึงมันโดยไม่รู้ว่าจะนำไปไหน ในเวลาที่เธอหยุดต้องการรู้ล่วงหน้าแล้ว

เส้นด้ายหลวมๆ เส้นไหนที่คุณวางอยู่เพราะไม่มีใครบอกว่ามันสำหรับอะไร?