จอร์จ คาร์ลิน พูดถูก เรื่องสิ่งของของคุณ

จอร์จ คาร์ลิน ใช้เวลาประมาณแปดนาทีในปี 1986 เพื่ออธิบายปัญหาปรัชญาเกี่ยวกับของสิ่งของ

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ค่อนข้างเรียบง่าย — เมื่อคุณเดินทาง คุณจึงพกของบางอย่างไปด้วย ไม่ใช่ทั้งหมด แต่เพียงพอที่จะใช้ของสิ่งของที่เหลือไว้ที่บ้านเป็นของสิ่งของหลัก ส่วนที่พกไปเป็นของสิ่งของที่พกเดินทาง เมื่อไปเยี่ยมใครสักคน คุณจึงสังเกตเห็นของสิ่งของของเขาทั่วไปทั่วที่ และคิดว่า นี่มันของสิ่งของอะไรเนี่ย

แล้วเขาก็ค่อยๆ สร้างขึ้นจนกระทั่งมาถึงบทสรุป "บ้านคือกองของสิ่งของที่มีหลังคากั้นไว้เท่านั้น"

喜劇は哲学がすることと同じことをするが、もっと速くやる。カーリンはソローが『ウォールデン』で述べたのと同じ点を、ストア派が執着について述べたのと同じ点を、この15年間にわたってプレミアム料金で述べてきたミニマリズム会議が述べてきたのと同じ点を述べていただけだ。ただし、彼はそれをより面白く、8分で、スライドなしで述べたのである。

จริงๆ แล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับของสิ่งของ แต่เกี่ยวกับสิ่งที่เราใช้ของสิ่งของเพื่อ เราใช้มันเพื่อให้รู้สึกปลอดภัย เราใช้มันเพื่อแสดงว่าเราเป็นใคร เราพกของสิ่งของไปทุกที่เพราะของสิ่งของของเราคือเอกลักษณ์แบบพกพาของเรา — ลบมันออกไป เราก็รู้สึกว่าสูญเสีย เปิดเผย เป็นตัวของตัวเองชั่วคราว

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การซื้อของ แต่อยู่ที่การสับสน ระหว่างสิ่งของชิ้นแรกที่มีประโยชน์กับห้องเก็บของหลายห้อง ของสิ่งของนั้นหยุดการให้บริการเรา และเราเริ่มให้บริการของสิ่งของแทน เราทำงานเพื่อสามารถซื้อมัน เราย้ายบ้านเพื่อเก็บมัน เราเครียดเมื่อมันเสีย เราทำประกันมันต่อการสูญเสีย ราวกับว่าการสูญเสียของสิ่งของนั้นจะเป็นการสูญเสียของเรา ซึ่งหลังจากเวลาผ่านไปเพียงพอก็กลายเป็นความจริง

คำถามที่คาร์ลินกำลังพยายามตอบ — อ่อนน้อมเกินไปที่จะตอบโดยตรงเพราะเรื่องนั้นจะฆ่าเรื่องตลกไป — คือ: เธอคือใคร โดยไม่มีของสิ่งของของเธอ?

นั่นไม่ใช่คำถามที่สะดวกสบาย มันเป็นคำถามที่จำเป็น

การเลือกเรื่องต่างๆ อย่างดีนั้นเป็นเรื่องของสิ่งที่จะซื้อมา แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของสิ่งที่จะหยุดลากไปด้วยจนกว่า ของสิ่งของที่มีประโยชน์เมื่อสามปีที่แล้ว แต่ยังคงใช้เนื้อที่ในโรงแม่ข่ายคุณ ความมุ่งมั่นที่สมควรในตอนนั้นแต่เป็นความเฉื่อยตอนนี้ เครื่องประกอบตัวตนที่เคยสมควรแต่ต้องดูแลอย่างต่อเนื่องเพื่อคงไว้

แบบฝึกหัดที่มีประโยชน์อย่างหนึ่ง: มองดูสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่คุณซื้อแต่ยังไม่ได้ใช้ ถามตัวเองว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร นั่นมักจะเป็นจุดเริ่มต้นของการตรวจสอบ

คาร์ลินจะอธิบายเป็นอย่างอื่น แต่เขาก็ชี้ไปที่สิ่งเดียวกัน