การเบื่อหน่ายไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการโตขึ้น

ดูเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบที่สนามเด็กเล่น เธอปีนขึ้นไปบนสไลด์ในทางที่ผิด ลื่นไถล หัวเราะ แล้วลองใหม่ตั้งแต่ต้น ตอนนี้มองดูผู้ใหญ่นั่งอยู่บนม้านั่ง: กำลังดื่มกาแฟ เล่นโทรศัพท์ ประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือ "ระวังไว้" ที่ไหนสักแห่นระหว่างสไลด์กับม้านั่งนั้น คนส่วนใหญ่ของเราตัดสินใจว่า การเป็นผู้ใหญ่หมายความว่าเราหยุดเป็นมือใหม่แล้ว หยุดลองทำสิ่งที่เราอาจจะไม่เก่งในนั้น หยุดแสดงตัวอย่างโง่ ๆ ต่อหน้าทุกคน การเต้นรำนั้นสำหรับงานแต่งงาน หลังดื่มแก้วที่สอง และแม้แต่นั้นก็เพียงเป็นเรื่องตลกเท่านั้น

เราเรียกมันว่า "วุฒิภาวะ" บ่อยครั้งมันเป็นเพียงความกลัวที่จะดูเหมือนคนโง่เท่านั้น ความรับผิดชอบนั้นเป็นจริง: บิล บ้าน เด็ก งาน แต่ไม่มีอย่างไหนเลยที่ขอให้เราหยุดลองทำสิ่งใหม่ ๆ: สร้างเว็บไซต์ที่เราไม่มีความคิดว่าจะสร้างได้อย่างไร เรียนภาษาที่เราจะพูดเหมือนเด็กวัย พูดสิ่งที่เราลงแรงจำนวนมากให้คนอื่นเห็น เราทิ้งมันไปด้วยเหตุผลอื่น การเป็นมือใหม่นั้นน่าอายและผู้ใหญ่จัดเรียงชีวิตของตนเองเพื่อไม่ต้องกลับมาเป็นมือใหม่อีกครั้ง

มันไม่รอจนกว่าจะห้าสิบปีด้วยซ้ำ คนจำนวนมากในยุค twenties ของพวกเขากำลังเย็นเกินไปสำหรับสิ่งที่จริงใจ เก็บชีวิตที่เรียบรอยเกินไปเพื่อเสี่ยงการลองครั้งแรกที่อึกทึก ในขณะเดียวกัน มีคนในวัยเจ็ดสิบปีลงนามเข้าคลาสเต้นรำครั้งแรก นี่คือตัวเลือกที่ดูเหมือนเป็นขั้นตอนของชีวิต และมันสะสมไป ชีวิตนั้นแทบไม่เคยหดตัวพร้อมกันเลย มันหดตัวไปทีละเสียงวิจารณ์ภายใน "ไม่ ฉันจะดูโง่" "ฉันไม่เก่งกับสิ่งแบบนั้น" "ฉันไม่เข้าใจเรื่องแบบนั้น" "คุณอายุมากเกินไปสำหรับเรื่องนี้ไหม" เสียงนั้นฟังเหมือนวุฒิภาวะ มันคือผู้วิจารณ์ภายในและมันเก่งมาก มันทำให้คุณไม่เคยดูเหมือนคนโง่ และจากการค้นหาว่าคุณอาจจะรักสิ่งไหน

การเติบโตให้คุณพวกกุญแจ การเบื่อหน่ายคือการปล่อยให้รถจอดในที่จอดรถ การมีชีวิตที่มีวัตถุประสงค์ไม่ได้หมายความว่าจริงจังหรือเครียด ความสุขและสิ่งมหัศจรรย์เป็นส่วนหนึ่งของวัตถุประสงค์ และการตื่นตัวรวมถึงการตื่นตัวต่อสิ่งเหล่านั้น: สิ่งที่ไร้สาระ สิ่งที่อึกทึก สิ่งที่คุณไม่เก่งและรักอยู่ดี คิดถึงสิ่งที่การเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ ให้คุณ คุณสามารถขับรถไปไหนก็ได้ที่คุณต้องการ คุณมีเงินของคุณเอง ตามหวัง คุณสามารถดื่มแก้วไวน์ระหว่างอาหารค่ำ ตราบเท่าที่มีคนอื่นขับรถกลับบ้าน ไม่มีใครยืนอยู่เหนือคุณพูดว่า "ไม่" อีกต่อไป เราใช้เวลาวัยเด็กทั้งหมดรอสำหรับความเป็นอิสระนั้น ผู้ใหญ่ที่สามารถเป็นมือใหม่ได้ยังคงได้สิ่งที่ดีที่สุดของทั้งสอง: ความกล้าหาญของเด็กอายุเจ็ดขวบและกุญแจรถ

สุดสัปดาห์นี้ ลองคิดถึงสิ่งหนึ่งที่คุณทำเมื่ออายุสิบปีโดยไม่คิด หรือสิ่งหนึ่งที่คุณอยากลองและโน้มน้าวตัวเองว่าไม่ควร แข่งกับคนอื่นไปจนถึงปลายถนน ปีนขึ้นไปบนเนินแทนที่จะชื่นชมมัน ลงสมัครเข้าคลาสมือใหม่ที่คุณจะแย่ที่สุดตรงนั้น เรียนรู้คำศัพท์สองสามคำของภาษาสำหรับการเดินทางที่คุณเคยพูดถึง เต้นรำในงานแต่งงานก่อนแก้วที่สอง วางสิ่งที่คุณสร้างขึ้นไว้ที่ที่คนอื่นเห็น ตอนนี้วางความกลัวและความละอายไว้ตรงนั้นสักครู่และจินตนาการว่าตัวเองทำจริง ๆ ไม่ใช่การวางแผน แต่การทำจริง: มันดูเหมือนไร ความรู้สึกเป็นอย่างไรที่ไม่เก่งในเรื่องนั้นต่อหน้าสาธารณะ จากนั้นฟังเสียงที่ปรากฏขึ้นขณะที่คุณคิดมัน "ไม่ ฉันจะดูโง่" "คุณอายุมากเกินไปสำหรับเรื่องนี้ไหม" สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้คุณอยู่บนม้านั่ง การรู้จักพวกมันคือส่วนแรกของการตื่นตัว และนี่คือวิธีที่คุณเริ่มต้น คุณอาจพบว่า ผู้ใหญ่เป็นคนเพียงคนเดียวที่ยืนขวางคุณ