โกรูโชแมร์กซ์เขียนจดหมายให้ลูกสาวของเขาติดต่อกันสามสิบปี และจดหมายทั้งหมดนั้นเต็มไปด้วยเรื่องตลก

ตั้งแต่ปี 1938 เมื่อลูกสาวชื่อ Miriam ของเขาอายุเพียงสิบเอ็ดขวบ จนกระทั่งปี 1967 Groucho Marx ได้เขียนจดหมายถึงเธอ เกือบสองร้อยฉบับหนังสือจดหมายของเขารอดชีวิตมาได้ และต่อมาเอามารวมรวมไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งที่ชื่อว่า Love, Groucho จดหมายเหล่านั้นพูดถึงเรื่องการเรียน การเขียนหนังสือ อาชีพ การโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ — และแทบทั้งหมดเลยไม่มีเรื่องใดที่ไม่ติดมาพร้อมกับเรื่องตลกอย่างใดอย่างหนึ่ง

เมื่อ Miriam เป็นวัยรุ่นและเล่าให้เขารู้ว่าเธอเริ่มเดตกับชายคนหนึ่งที่เธอเจอในลิฟต์ การตอบสนองของ Groucho ข้ามไปเลยจากคำถามที่พ่อจะถามตามปกติ:

"ลิฟต์กำลังขึ้นอยู่ตอนนั้นหรือกำลังลง นี่สำคัญมากเลย เพราะเวลาลิฟต์ลงมา มันก็มีเรื่องความรู้สึกจมลงไปเสมอ และฉันอาจจะสับสนกับความรักก็ได้ แต่ถ้าเธอกำลังขึ้นไป ก็แสดงว่านี่คือความรักหมั่นแรกเห็น และมันก็พิสูจน์ได้ว่าชายคนนั้นกำลังก้าวไปข้างหน้าในชีวิต"

ไม่มีคำถาม "เขาดูแลเธอดีไหม" ไม่มี "เขาทำงานอะไรหา" มีแต่บิตตลกที่สมบูรณ์แบบที่สร้างขึ้นจากทิศทางของลิฟต์เพียงอย่างเดียว ซึ่งสามารถถามคำถามที่แท้จริงทั้งหมดได้อยู่ดี — มันจริงจังหรือ เธอแน่ใจไหม ฉันควรกังวลไหม — โดยไม่เคยดูเหมือนพ่อที่กำลังถามคำถาม

เขาอาจจะเขียนจดหมายสั่งสอนให้เธออ่าน แต่แทนที่จะทำแบบนั้น เขาเขียนเรื่องตลกแทน เรื่องตลกนั้นทำหน้าที่เดียวกับจดหมายสั่งสอนที่ยาวยืด เพียงแต่ว่าเธอจริงๆ อยากจะอ่านมัน

นี่แหละคือวิธีของเขา พูดคุยมาตรง ๆ จากพ่อแล้วบ่อยครั้งที่เสียงนั้นฟังเหมือนการตรวจสอบ แต่เรื่องตลกจากพ่อฟังเหมือนการเชิญชวน — เชิญชวนให้หัวเราะร่วมกันกับสถานการณ์นั้น แทนที่จะถูกถามเพื่อตรวจสอบ จดหมายของ Groucho เต็มไปด้วยแบบแนวนี้: ความห่วงใยที่จริงใจ ความเห็นที่แท้จริง ความสนใจของพ่อที่แท้จริง แต่ส่งมาด้วยวิธีที่ตลกพอที่จะทำให้ลูกเก็บจดหมายนั้นไว้แทนที่จะแorkเก็บมันใส่ลิ้นชัก

มีครั้งหนึ่งที่เขาลงนามท้ายจดหมายวันเกิดเธอด้วย: "ถ้าเธอฉลองวันเกิดอีกครั้ง บอกฉันให้ล่วงหน้า" นี่ไม่ใช่พ่อคนหนึ่งที่เขิดไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นี่คือชายคนหนึ่งที่รู้มาแล้ว อาจจะไม่เคยเอ่ยปากพูดอย่างตรงไปตรงมา ว่าเรื่องตลกพวกนี้คือความสัมพันธ์ — ไม่ใช่การหลีกหนีจากความสัมพันธ์

เธอไม่จำเป็นต้องเป็นนักตลก เพื่อใช้วิธีนี้ เธอแค่ต้องมีเจตนาที่จะบ่อยครั้งปล่อยให้เรื่องตลกนั้นเป็นผู้ดูแล มันไปได้ไกลกว่าการสั่งสอนที่ยาวยืด และสามสิบปีต่อมา ลูกของเธอคือคนที่พูดกลับมาให้เธอฟัง