เฮมิงเวย์กับฉบับร่างแรก

เอร์เนสต์ เฮมิงเวย์ เขียน A Moveable Feast — บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับปารีสในทศวรรษ 1920 — ในปีสุดท้ายของชีวิตเขา หลังจากที่เขาได้รับรางวัลโนเบล และได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเสียงสำคัญที่กำหนดวรรณคดีอเมริกัน ในหนังสือเล่มนี้ เขาบรรยายถึงปีแรกๆ ของการเขียนในห้องเช่าและคาเฟ่ต่างๆ ตอนที่เขาเดือดรอนด้วยความยากจน หนุ่มน้อย และมักจะคิดผิดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ พยายามค้นหาวิธีการเขียนประโยคที่แท้จริง

วิธีการทำงานที่เขาบรรยายไว้นั้นไม่มีอะไรหวงแหน เขียน ตัด เขียนใหม่ ทิ้งหน้า เริ่มต้นใหม่ เขาไม่ได้รอให้แรงบันดาลใจมาเต็มร่วมในรูปแบบสำเร็จ เขากำลังทำงานเพื่อบรรลุบางสิ่งที่เขายังมองไม่เห็นชัดเจนนัก ด้วยการสร้างเวอร์ชันที่มีข้อบกพร่องขึ้นมาก่อน

คำพูดที่มักถูกอ้างอิงของเขา:

"ร่างแรกของสิ่งใดก็ตามล้วนห่วย"

การอ้างอิงนี้ปรากฏในรูปแบบต่างๆ ในหลายครั้งของการสัมภาษณ์และการสนทนาที่มีคนจำ ถ้อยคำที่แน่นอนยังมีข้อโต้แย้ง แต่ความหมายนั้นไม่มีข้อถกเถียง

สิ่งที่เขากำลังพรรณนา — และสิ่งที่ A Moveable Feast แสดงให้เห็นอย่างละเอียดตลอดร้อยหน้า — คือช่องว่างระหว่างความพยายามครั้งแรกที่บกพร่องและสิ่งที่สำเร็จและแท้จริงนั้น ไม่ได้ปิดด้วยความมีพรสวรรค์ มันปิดด้วยการทำงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง: ด้วยความเต็มใจที่จะสร้างเวอร์ชันที่บกพร่องขึ้นมา แล้วใช้เวลาอีกนานและน้อยเสน่ห์กว่ามากในการปรับปรุงมัน

ปัญหาของร่างแรกคือคนส่วนใหญ่มองว่ามันเป็นคำตัดสินใจ ไม่ใช่จุดเริ่มต้น

คุณลองทำบางสิ่งและมันไม่ได้ผลทันทีทันใดคุณก็สรุปว่าคุณไม่เก่งเรื่องนี้ หรือว่าความคิดนั้นไม่คุ้มค่าที่จะติดตามไป หรือว่าเวลาอื่นๆ คงจะดีกว่า ร่างนั้นกลายเป็นหลักฐานที่หักห้ามการดำเนินต่อ มากกว่าเป็นหลักฐานว่าร่างถัดไปต้องการอะไร

เฮมิงเวย์ทำงานในปารีสด้วยเงินเพียงเล็กน้อย ในเมืองที่มีนักเขียนที่มีชื่อเสียงมากกว่าเขากำลังทำงาน โดยไม่มีการรับประกันว่าสิ่งที่เขาสร้างสรรค์จะได้รับการตอบรับจากผู้อ่าน เขานั่งลงและสร้างประโยคห่วยๆ จนกว่าจะได้ประโยคที่ดีกว่า

นั่นคือวิธีการทั้งหมด เสาหลัก Grow ถูกสร้างจากตรรมชาติเดียวกัน การเติบโตไม่ใช่การรับ启示 — มันคือการปรับปรุงซ้ำๆ ร่างแรก แล้วก็งาน

สิ่งที่คุณเรียกว่าความล้มเหลว นั่นแท้จริงแล้วเป็นร่างแรกหรือ

เขียนร่างถัดไปไป