การใช้ชีวิตตามความจริงของตัวเองนั้นไม่เหมือนกับการใช้ชีวิตอย่างส誠实

"ใช้ชีวิตตามความจริงของตัวเอง" ฟังดูเหมือนความกล้าหาญ และบางครั้งมันก็เป็นอย่างนั้น แต่ถ้าคุณฟังดูว่าคำพูดนี้ใช้กันอย่างไรในความเป็นจริง บ่อยครั้งคุณจะได้ยินเสียงประตูปิด "นั่นคือความจริงของฉัน" ประโยคนี้สิ้นสุดการสนทนา ไม่มีใครสามารถโต้แย้งมันได้ เพราะมันไม่ได้นำเสนออกมาเป็นข้ออ้างเกี่ยวกับโลก มันเป็นข้อเท็จจริงเกี่ยวกับคุณ และคุณไม่สามารถเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเองได้ ใช่ไหม

ส่วนอีกครึ่งของห้องมีวิธีพูดของตัวเอง พูดออกมาดังกว่า: "ฉันแค่พูดความจริงตามที่เป็นอยู่" ฟังดูเหมือนสิ่งตรงกันข้าม มันตรงไป ตรงมา และไม่แยแสว่าจะทำให้ใครเสียใจ มันทำงานเหมือนกันทุกประการ ใครก็ตามที่คัดค้านนั้นไม่ได้ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพูด พวกเขาแค่ไม่อยากรับฟังความจริง ทั้งสองกรณี ผู้พูดได้สร้างตำแหน่งที่ไม่มีใครหยุดได้ และเรียกมันว่าความซื่อสัตย์

นี่คือลักษณะร่วมกันของทั้งสองวลี: ทำให้ตัวเองเป็นคนที่ไม่สามารถแก้ไขได้ และฉันรู้ว่าวลีที่สองนี้มาจากภายใน การพูดตรงไปตรงมานั้นง่ายสำหรับฉัน และ "ฉันแค่พูดความจริง" เป็นที่ที่สะดวกสบายมากในการยืนอยู่ เมื่อสิ่งที่ฉันพูดจริง ๆ นั้นก็เพียงแค่ไม่ระมัดระวัง ทั้งหมดนี้ไม่ได้หมายความว่าประสบการณ์ของคุณไม่สำคัญ ถ้าคุณเคยผ่านสิ่งที่คนอื่นไม่เคยผ่าน สิ่งนั้นสมควรได้ฟังแน่นอน ปัญหาเริ่มเกิดขึ้นเมื่อประสบการณ์นั้นหยุดเป็นสิ่งที่คุณแบ่งปันและกลายเป็นสิ่งที่คุณซ่อนตัวไว้หลัง

"แก้ไขตัวเองให้ดีขึ้นก่อน" ไม่ได้ขอให้คุณหยุดการพูดขึ้น มันเพียงแต่ถามว่าคุณเต็มใจที่จะผิดพลาดหรือเปลี่ยนความคิดของคุณได้หรือไม่ การใช้ชีวิตอย่างจริงใจ คือจุดยืนที่ตอบว่า "ใช่" มันคือความจริงที่อนุญาตให้หาคุณผิด มันหมายถึงการได้ยิน "ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิด" ตรวจสอบดูสิ และเปลี่ยนใจเมื่อมันถูกต้อง แม้ว่ากรรมการนั้นอาจทำให้คุณเสียโอกาสในการพูดคำสุดท้าย วลีทั้งสองวลีนั้นให้คุณปิดตาไว้ได้ในขณะที่ดูเหมือนว่ามันเปิดออกมาอย่างกว้าง เวอร์ชันที่จริงใจนั้นเก็บตาไว้เปิด รวมถึงตอนที่คุณเห็นตัวเอง

ดังนั้น คราวหน้านี้ เมื่อคุณรู้สึกว่า "นั่นคือความจริงของฉัน" หรือ "ฉันแค่พูดความจริง" กำลังขึ้นมาในลำคอคุณ ให้แทนที่มันด้วยประโยคธรรมดาหนึ่งประโยค: "นี่คือสิ่งที่ฉันคิด บอกฉันว่าฉันคิดผิดตรงไหน" แล้วทำส่วนที่ยากลำบากเถิด ฟังคำตอบราวกับว่ามันอาจจะถูกต้อง