แมรี่ โอลิเวอร์ถามคำถามเพียงข้อเดียว

แมรี่ โอลิเวอร์ ได้รับรางวัล พูลิตเซอร์ สำหรับกลอนและใช้ชีวิตส่วนใหญ่ของวัยผู้ใหญ่เดินเที่ยวไปในไร่นาและพื้นที่ชุ่มน้ำที่เมืองโพรวินซ์ทาวน์ รัฐแมสซาชูเซตส์ โดยเอาใจใส่กับตั้งฉบับให้กับตั่งแตนตั่งแต่ตั่ง เธอสังเกตุการณ์อย่างประณีตให้กับตั่งแต่ตั่งแตตั่ง แมลงตั่งแต่ตั่งแตจาก และคุณภาพของแสงสายในตอนเช้า เธอแบกสมุดบันทึก เธอมองอย่างชั่ว ๆ เธอทำอะไรที่ปกติแล้วถือว่าไม่มีคุณค่าเท่าไหร่ — แต่ได้สร้างสรรค์ผลงานกลอนที่คนโปรดปรานมากที่สุดชิ้นหนึ่งในวรรณคดีอเมริกัน

บรรทัดที่คนอ้างถึงบ่อยที่สุดของเธอมาจากท้ายของบทกลอนชื่อ "The Summer Day" ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอธิบายตั่งแตตั่งแตจากที่กำลังกินน้ำตาลจากฝ่ามือของเธอด้วยความกระตือรือร้นที่เข้มข้นและมั่นใจ

"บอกฉันสิ ว่าแล้วคุณจะทำอะไรต่อไป / กับชีวิตที่สำคัญและหาที่มาหาที่ไปไม่ได้นี้ของคุณ"

บรรทัดเหล่านี้ได้รับการขีดเส้นใต้ในหน้า ของหนังสือมากมายนับไม่ถ้วน เกือบเท่าที่สิ่งอื่นใดที่เขียนในครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบ มันถูกพิมพ์ลงบนแก้วกาแฟ มันถูกใช้ในคำกล่าวพูดยกย่องของการสำเร็จการศึกษา มันถูกสักบนแขนของคน

นี่คือสิ่งที่คนส่วนใหญ่พลาดไป: คำถามนั้นไม่ได้มาเป็นการสอน มันมาเป็นความอยากรู้อยากเห็นอย่างแท้จริง — ชนิดเดียวกับที่เธอเพิ่งสั่งให้ตั่งแตตั่งแตจากทั่วไป ไม่ใช่ "คุณควรทำอะไรให้มากขึ้นในชีวิตของคุณ" มากกว่านั้นคือ: ไม่ เจริญนะ คุณจะทำอะไรกับมันล่ะ ฉันถามแล้ว

บทกลอนนี้ได้ยืนยันคำถามด้วยการสาธิตวิธีการก่อน เธอไม่ได้คิดทฤษฎีเกี่ยวกับการใส่ใจ เธอใส่ใจ กับแมลงขนาดเล็ก ในเช้าวันอังคาร

ตั่งแตตั่งแตจากที่กำลังกินน้ำตาลจากฝ่ามือของเธอไม่ใช่อุปมาเทียบเหมือนสิ่งอื่น มันเป็นตั่งแตตั่งแตจากจริง ๆ การมองสิ่งนั้นอย่างเต็มที่คือการฝึก การฝึกนั้นคือคำตอบแล้วตั้งแต่แรก

โอลิเวอร์ใช้เวลาหลายสิบปีเดินเที่ยวในพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งเดียวกัน และพบสิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจตลอดเวลา การค้นหาของเธอไม่ใช่การเดินทางตามภูมิศาสตร์ มันคือความเต็มใจที่จะมองเห็นสิ่งที่วางอยู่หน้าตาเธอด้วยความอดทนเพียงพอที่จะมองเห็นมันได้จริง ๆ

เธอตื่นแต่เช้า เธอเดิน เธอจดอะไรลงไป เธอไม่ได้รอหนทางที่ดีกว่า

วันนี้ในพื้นที่ชุ่มน้ำของคุณเอง มีอะไรอยู่ที่นั่น