ไม่มีใครจะมาช่วยคุณ และนั่นเป็นข่าวดีจริงๆ

วิกتอร์ ฟรังเคิล พบช่องว่างระหว่างสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขาและสิ่งที่เขาตัดสินใจทำเกี่ยวกับเรื่องนั้น ขณะที่นั่งอยู่ในค่ายเนื้อที่ของนาซี เขาไม่ได้พูดในเชิงทฤษฎี เขาอธิบายสิ่งที่เขาเห็นจากตัวเขาเองและจากคนรอบข้างเขา คนที่พบวิธีรักษาบางส่วนของจิตใจตัวเองให้อยู่ในสภาพสมบูรณ์ และคนที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น

คำพูดนี้ถูกนำไปใช้เป็นแนวคิดพัฒนาตัวเอง การใช้เช่นนี้พลาดจุดที่สำคัญเกือบทั้งหมด

ฟรังเคิลเป็นจิตแพทย์ก่อนสงครามโลก เขามีครอบครัว มีต้นฉบับที่เขาเชื่อในค่าของมัน เมื่อเขาได้รับการปล่อยตัว ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปแล้ว ครอบครัวส่วนใหญ่ของเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว และต้นฉบับของเขาหายไป สิ่งที่เขาสังเกตเห็นในค่าย — สิ่งที่กลายเป็น Man's Search for Meaning — คือ ความทุกข์ยากนั้นเอาไปเกือบทุกอย่าง เกือบ มีชิ้นส่วนหนึ่งที่ความทุกข์ยากนั้นไม่สามารถไปถึงได้ เว้นแต่ว่าเขาเอามันให้ไป

เขาเรียกมันว่า "เสรีภาพครั้งสุดท้ายของมนุษย์" — เสรีภาพที่จะเลือกทัศนคติของเขาต่อสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้นกับเขา

นี่ไม่ใช่การเรียกร้องให้มีความสุข ไม่ใช่การบอกว่าการทุกข์ยากนั้นเป็นของขวัญ มันแคบและยากกว่านั้น มีช่องว่าง — เล็ก บ่อยครั้งแทบไม่เห็น — ระหว่างเรื่องที่เกิดขึ้นและสิ่งที่เธอทำต่อมา ในช่องว่างนั้น เธอยังคงเป็นผู้กระทำการ เธอไม่ได้เป็นเพียงผลิตภัณฑ์ของสิ่งที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกับเธอ

เราส่วนใหญ่ไม่เคยทดสอบช่องว่างนั้นจริงจัง เราสูญเสียมันไปก่อนที่เราจะรู้ว่าตัวเองมีมัน

ไม่ใช่เพราะจิตใจร้าย เพราะนิสัย สิ่งเร้าจูงใจมาถึง และปฏิกิริยาเกิดขึ้นอยู่แล้ว ก่อนที่เราจะสนใจว่ามีช่องว่างนั้นอยู่ คนไหนบ่นบ้าง เราตอบสนองทันที แผนล่มสลาย เราพัง หรือโกรธ หรือตำหนิ ช่องว่างนั้นมีอยู่เสมอ ในทางเทคนิคแล้ว เราแค่เลิกใช้มันไปแล้ว

Live Finger เกี่ยวกับการกระทำด้วยสติและสมบูรณ์ในความเป็นจริงของชีวิตประจำวัน คำว่า "ประจำวัน" นั้นมีน้ำหนัก ไม่ใช่ในช่วงเวลาที่ดราม่า เมื่อเธอประกอบตัวเองและเตรียมพร้อม แต่ในช่วงเวลาปกติ เมื่อปฏิกิริยาเป็นอัตโนมัติ และเดิมพันต่ำจนเธอรู้สึกว่าข้ามขั้นตอนไปได้

การหยุดชั่วครู่นั้นคือการฝึก เล็ก นิสัย ส่วนใหญ่ไม่มีใครสังเกต ช่องว่างที่เธอยังคงเลือก

ฟรังเคิลไม่ได้พูดว่านี่ง่าย เขาพูดว่ามันเป็นไปได้ เขามีข้อมูลมาสนับสนุน