ริลเคและคำถามที่ยังตอบไม่ได้

ในปี ค.ศ. 1902 เด็กนักเรียนโรงเรียนทหารชื่อ Franz Xaver Kappus ส่งบทกวีของเขาไปให้ Rainer Maria Rilke พร้อมกับคำถามที่เด็กอายุ 19 ปีที่ไม่มั่นใจทุกคนตั้งแต่สมัยนั้นมาถึงปัจจุบันต่างก็ถามกัน: เขาเขียนได้ดีไหม และควรเขียนต่อไปหรือไม่

Rilke ตอบกลับมา แล้วก็ตอบกลับมาอีก ตลอด 6 ปี เขาส่งจดหมายให้ Kappus ทั้งหมด 10 封 แต่ในจดหมายเหล่านั้น เขาไม่ได้ทำสิ่งที่ Kappus ขอให้ทำ เขาไม่เคยให้การตัดสินเกี่ยวกับบทกวีเลย Rilke เองแค่อายุมากกว่าเพียงเล็กน้อย — อยู่ในช่วงปลายยุค 20 ปีอายุ ตัวเงินตอบสนองต่อ ตั้งคำถามกับความสัมพันธ์ของตัวเองกับการเขียนขณะที่มันกำลังเกิดขึ้น จดหมายเหล่านี้ไม่ได้ตีพิมพ์จนกว่าคนทั้งสองจะเสียชีวิตแล้ว

Rilke เสนอให้มีวิธีอื่นในการจับประเด็นคำถามนั้น

"จงอดทนต่อทุกสิ่งที่ยังไม่ได้รับคำตอบในหัวใจของเจ้า และพยายามรักษาคำถามเหล่านั้นไว้เอง... อย่าพยายามหาคำตอบ เพราะคำตอบนั้นไม่สามารถให้แก่เจ้าได้ เจ้าจะไม่สามารถใช้ชีวิตไปตามคำตอบนั้นได้ และสิ่งสำคัญคือการใช้ชีวิตอย่างสมบูรณ์ จงใช้ชีวิตไปตามคำถามเหล่านั้นตั้งแต่ตอนนี้" — Rainer Maria Rilke, Letters to a Young Poet (1929)

มันอ่านสบาย ๆ ได้เหมือนบทกวี แต่ทำให้เป็นจริงนั้นยากกว่า เพราะว่าเราส่วนใหญ่มองคำถามที่ไม่มีคำตอบเป็นปัญหา — สิ่งที่ต้องแก้ไข ปิดลง และข้ามผ่านไป คำถามที่ยังเปิดอยู่รู้สึกเหมือนงานที่ยังทำไม่เสร็จ

Rilke กำลังแนะนำให้เห็นมากขึ้นว่า: คำถามบางข้อไม่ใช่งาน มันคือสภาวะที่เจ้าใช้ชีวิตอยู่ข้างในในขณะที่สิ่งอื่น ๆ เกิดขึ้น "ฉันควรทำสิ่งนี้ต่อไปหรือไม่" หรือ "นี่คือทางที่ถูกต้องหรือเปล่า" หรือ "ฉันเสียเวลาไปหรือเปล่า" — คำถามเหล่านี้ไม่ได้แก้ได้ด้วยการคิดมากขึ้น มันแก้ได้ด้วยการใช้ชีวิตมากขึ้น บ่อยครั้งโดยที่เจ้าไม่สังเกตว่าจังหวะที่มันเกิดขึ้นเมื่อไร

คำแนะนำไม่ได้บอกให้หยุดถาม มันบอกให้หยุดคาดหวังว่าการถามเป็นสิ่งที่จะตอบมันให้

เจ้าสามารถทำงานต่อได้ เลือกต่อไปได้ และอยู่ในวันธรรมชาติต่อไปได้ — พร้อมกับคำถามใหญ่ ๆ ที่ยังไม่มีคำตอบนั่นนั่งอยู่ในพื้นหลัง ทั้งสองอย่างนี้ไม่ขัดแย้งกัน คำถามไม่จำเป็นต้องได้รับการแก้ไขก่อนที่เจ้าจะได้รับอนุญาตให้ทำต่อไป

คำตอบบางข้ออยู่ช่วยมาหลังจากที่เจ้าใช้ชีวิตผ่านจุดที่เจ้าต้องการมันอย่างเร่งด่วนแล้ว

อย่ารอให้ไฟสีเขียวติด เพียงแค่ใช้ชีวิตไปในทิศทางนั้น