"ขออภัยถ้าคุณรู้สึกอาฉวย" ไม่ใช่การขอโทษ

คุณเคยได้ยินมันมาหลายพันครั้งแล้ว บริษัทสูญหายข้อมูลของคุณและ "เสียดายต่อความไม่สะดวกใจที่เกิดขึ้น" ดาราดังพูดอะไรที่น่าเกลียดแล้ว "ขอโทษถ้าใครรู้สึกขุ่นเคืองบ้าง" โฆษก ยืนขึ้นที่เวทีและประกาศว่า "มีความผิดพลาดเกิดขึ้น" เกิดขึ้นจากใคร? ไม่มีใครเหมือนกับว่า นั่นคือเสน่ห์ของรูปแบบประโยควาจาสัตย์: มันเป็นที่ซ่อนตัวของความผิดพลาด และนักการเมืองของทั่วไปต่างๆ ได้ซ่อนตัวอยู่ที่นั่นมาหลายสิบปีแล้ว ทุกคำของการขอโทษมีอยู่ครบถ้วน แต่การขอโทษนั้นไม่มี สิ่งที่คุณได้ยินคือเหยื่อ สร้างขึ้นเพื่อให้ดูเหมือนยอมรับความผิด ในขณะที่หลีกเลี่ยงทั้งหมด

แต่ละครั้งใช้เคล็ดลับเดียวกัน: มันย้ายน้ำหนักไป "ขอโทษถ้าคุณรู้สึกขุ่นเคือง" ย้ายไปที่ความรู้สึกของคุณ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่ฉันทำ มันอยู่ที่ว่าคุณอ่อนไหวมากเกินไป แบบคลาสสิกเป็นแบบนี้ "ฉันขอโทษ..." หยุดชั่วคราว "...แต่นะ" ฟังคำว่า "แต่" นั่นคือจุดที่แน่นอนที่น้ำหนักถูกส่งไปข้างตรงข้ามของโต๊ะ จากคนที่ทำมันไปยังคนที่ถูกทำให้เป็นเช่นนั้น ทุกอย่างที่มากมายก่อนหน้านี้คือการขอโทษ ทุกอย่างที่มาหลังจากนั้นคือการป้องกัน "มีความผิดพลาดเกิดขึ้น" ไปต่อจากนั้นและนำบุคคลออกจากประโยคทั้งหมด สิ่งที่เหลือคือการขอโทษที่ขาดสิ่งเดียวที่ทำให้มันใช้ได้: ใครบางคนรับความเป็นเจ้าของ ยืนอยู่ที่นั่นและพูดว่า "ฉันทำเช่นนั้น"

แล้วก็มีเวอร์ชันที่เราใช้ที่บ้าน "ฉันขอโทษที่คุณรู้สึกแบบนั้น" "ฉันพูดว่าฉันขอโทษแล้ว คุณต้องการอะไรอีก" ข้อความตอนดึกดำ่นที่ขออโทษสองบรรทัดและคำอธิบายเก้าบรรทัด ใครที่ยังไม่เคยส่งอันหนึ่ง? การขอโทษที่แท้จริงนั้นมีค่าใช้จ่าย คุณต้องมองเห็นสิ่งที่คุณทำโดยไม่มีทนายความในหัวของคุณ คุณต้องยอมรับว่ามันเป็นของคุณ: ความเป็นเจ้าของของคุณ ความรับผิดชอบของคุณ ไม่มีผู้ลงนามร่วม คุณต้องอยู่ในห้องในขณะที่คนอื่นยังคงโกรธ และพวกเขาอาจจะไม่ยกโทษให้คุณตามกำหนดการของคุณ หลายมิตรภาพและการแต่งงานไม่สิ้นสุดเพราะความผิดพลาดครั้งใหญ่เพียงครั้งเดียว พวกเขาสิ้นสุดเพราะปีของความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีใครเคยยอมรับความเป็นเจ้าของ

การขอโทษคือประโยคเดียวที่เรื่องต้องเป็นคุณ Fix Yourself First อาศัยอยู่ที่นั่น ในไวยากรณ์ "ฉันทำผิด ฉันทำเช่นนี้ นี่คือสิ่งที่ฉันจะทำต่างออกไป" ไม่มีอะไรลังเล ไม่มีอะไรส่งมันกลับ ไม่มีใครซ่อนตัวในรูปแบบประโยควาจาสัตย์ มันหมายถึงการมองเห็นส่วนของคุณเองอย่างชัดเจนและพูดกับคนที่มันกระทบ นั่นคือการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ในการตื่นตัว ทำต่อหน้าพยาน

คิดย้อนกลับไปในปีที่แล้วถึงการขอโทษที่คุณทำแบบครึ่งๆ ถามตัวเองว่าคุณอาจจะพูดหรือทำอะไรต่างออกไปที่จะใส่น้ำหนักกลับไปที่ไหล่ที่ถูกต้อง ซึ่งเป็นไหล่ของคุณนั่นเอง ถ้ามันคุ้มค่าที่จะทำซ้ำอีกครั้ง ลงมือทำดู พูดว่าคุณทำอะไร ในคนเดียว และปล่อยให้ "แต่" ไป คุณไม่มีอะไรสูญเสีย