วอร์เรน บัฟเฟตต์ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านที่เขาซื้อมาตั้งแต่ปี 1958

วอร์เรน บัฟเฟตต์ สามารถซื้อสิ่งของเกือบทั้งหมดได้ แต่เขาเลือกที่จะทำสิ่งที่ต่างไปจากเศษส่วนเล็กน้อยของมนุษยชาติ — เป็นเวลากว่าหกสิบปี เขายังคงอาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ เดียวกันในโอมาฮา ซึ่งเขาซื้อมาในราคา 31,500 ดอลลาร์เมื่อปี 1958 กิน อาหารที่ร้านสเต็กเดิมๆ ดื่มเชอร์รี่โค้ก แบบเดิมๆ ใช้ชีวิตแบบเดียวกันมาตลอด — ชีวิตที่ไม่มีอะไรฟุ่มเฟือย เช่นเดียวกับตั้งแต่สมัยที่ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่ของเขายังไม่เกิดเลย คนทั่วไปคาดหวังว่าชายคนหนึ่งที่มีมูลค่าสินทรัพย์เช่นนี้จะเปลี่ยนชีวิตไป — บ้านใหญ่กว่า รถเร็วกว่า ชีวิตที่ฉูดฉาดมากขึ้น แต่เขาแค่ยังคงทำให้การเลือกเดิมๆ นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปีต่อปี ในขณะที่ผลตอบแทนจากการทบต้นนั้นทำให้เกิดอะไรที่น่าสนใจกว่าการปรับปรุงใดๆ ที่จะเกิดขึ้นได้

บทเรียนทางการเงินนั้นถูกพูดซ้ำๆ จนกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยจนเบื่อ — ผลตอบแทนจากการทบต้น การรอคอย และอื่นๆ แต่บทเรียนที่มีความหมายมากกว่านั้นอยู่ลึกกว่านั้น — ทุกครั้งที่เขาปฏิเสธการตัดสินใจที่ฟุ่มเฟือย นั่นคือการเลือกที่ทำอย่างรู้ตัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่ามันจะหยุดเป็นสิ่งที่จำเป็นมานานแล้ว ใครก็ตามสามารถปฏิเสธความอยากได้ครั้งหนึ่ง เมื่ออยู่ภายใต้ความกดดัน เมื่อไม่มีเงินสำหรับการตัดสินใจนั้นอยู่แล้ว แต่บัฟเฟตต์ยังคงปฏิเสธมันต่อไป แม้ว่าความอยากนั้นกลายเป็นสิ่งที่ซื้อได้ง่ายๆ — และนั่นแหละ คือส่วนที่ต้องใช้วินัยจริงๆ

เราบอกตัวเองว่าจะเริ่มทำการตัดสินใจที่ดี "เมื่อสถานการณ์มีเสถียรภาพ" — กินให้ดีขึ้นเมื่อช่วงเวลาที่วุ่นวายจบลง ออมเงินเมื่อเงินเดือนสูงขึ้น ชะลอตัวเมื่อถึงเส้นชัยจินตนาการที่ตามการออกแบบนั้น ไม่เคยมาถึง เราถือว่าการตัดสินใจที่ดีนั้นเป็นสิ่งที่เราสมควรได้รับ เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น แทนที่จะเป็นสิ่งที่ทำให้สถานการณ์นั้นดีขึ้นจริงๆ

คนส่วนใหญ่คิดว่าพวกเขากำลังรอให้สถานการณ์ดีขึ้นก่อนจึงจะตัดสินใจอย่างถูกต้อง แต่อาชีพทั้งหมดของบัฟเฟตต์บ่งบอกว่าลำดับการเกิดเหตุการณ์นั้นกลับกัน — การปฏิเสธการตัดสินใจโลภขณะคนทั่วไป เมื่อทำซ้ำๆ นานพอ คือสิ่งที่สร้างสถานการณ์ที่ดีขึ้นให้เกิดขึ้นมา

เขาไม่ได้รวยขึ้นมาแล้วจึงเริ่มมีวินัย เขาเป็นคนมีวินัยตั้งแต่อายุน้อย อาศัยอยู่ในบ้านห้องนอนห้าห้องในโอมาฮา เป็นทศวรรษมาแล้วก่อนที่เงินทองจะปรากฏมาทำให้วินัยของเขาดูประทับใจ และเขาไม่เคยปล่อยให้เงินโน้นโน้นพูดจาชวนใจเขาให้เลิกสักครั้ง