ทางอ้อมของคุณคือการฝึกฝน

ถามใครก็ได้ว่าเขามาถึงจุดที่เป็นอยู่ได้อย่างไร แล้วคุณจะแทบไม่ได้ยินเรื่องเส้นทางที่ตรงดิ่งเลย นักบัญชีที่ตอนแรกอยากเป็นเชฟ ศิษยาภิบาลที่ใช้ช่วงวัยยี่สิบกว่าเป็นบาร์เทนเดอร์ ผู้ชายที่สอบตกจนต้องออกจากมหาวิทยาลัยตอนอายุสิบเก้า กลับไปเรียนใหม่ตอนสามสิบห้า และตอนนี้นั่งแถวหน้าคอยถามคำถามทุกข้อ ถ้าพูดกันตรง ๆ พวกเราส่วนใหญ่มองเส้นทางของตัวเองว่าน่าอายอยู่บ้าง เลี้ยวผิดมากเกินไป ใช้เวลานานเกินไปกว่าจะมาถึง เรามองคนที่ดูเหมือนรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรตั้งแต่อายุยี่สิบ แล้วก็คิดว่าเราเสียเวลาไป

ลองมองอีกแบบดู ทุกทางเลี้ยวที่คุณเลือก รวมถึงทางที่คุณอยากลืม ได้หล่อหลอมให้คุณเป็นคนที่ไม่มีใครอื่นเป็นได้ หลายปีหลังเคาน์เตอร์บาร์สอนให้ศิษยาภิบาลคนนั้นฟังคนที่อยู่ในจุดต่ำที่สุดของชีวิตได้โดยไม่สะดุ้งและไม่เทศนา เทอมที่สอบตกสอนผู้ชายวัยสามสิบห้าคนนั้นว่าการปล่อยตัวไปเรื่อย ๆ ต้องจ่ายราคาเท่าไร ซึ่งนั่นแหละคือเหตุผลที่ตอนนี้เขาไม่ปล่อยตัวไปเรื่อย ๆ อีก งานที่ผิดทางทำให้คุณรู้ว่างานที่ใช่ให้ความรู้สึกอย่างไร ไม่มีอะไรสูญเปล่าเลย มันคือการฝึกฝน แม้ตอนนั้นจะไม่มีใครบอกคุณก็ตาม

นี่ไม่ใช่การพูดให้สวยหรูว่าช่วงที่ยากลำบากไม่เจ็บปวด บางช่วงเจ็บจริง และบางช่วงก็ยังเจ็บอยู่ แต่มันกำลังบอกว่าช่วงเหล่านั้นมีความหมาย มันเป็นส่วนหนึ่งของส่วนผสม และส่วนผสมนั่นแหละคือหัวใจของเรื่อง บ้านเกิดของคุณ ครอบครัวของคุณ โชคของคุณ การเลือกของคุณ คนที่พูดสิ่งที่ใช่ในจังหวะที่ใช่ และคนที่พูดสิ่งที่ผิด ไม่มีใครบนโลกนี้ได้ส่วนผสมแบบนั้นเป๊ะ ๆ และจะไม่มีใครได้อีก นั่นคือเหตุผลที่การเอาชีวิตของคุณไปเทียบกับชีวิตของคนอื่นไม่เคยได้ผล คุณเทียบเวลาวิ่งกันไม่ได้ ในเมื่อไม่มีใครวิ่งในสนามเดียวกันเลย

เพราะถนนของคุณเป็นของคุณคนเดียว จึงมีบางสิ่งที่คุณเหมาะจะทำอย่างที่ไม่มีใครเหมือน เพื่อนที่กำลังหย่าร้างตอนอายุห้าสิบไม่ได้ต้องการคำปลุกใจจากคนแปลกหน้า เขาต้องการคนที่เคยหย่าร้างตอนอายุห้าสิบสี่และผ่านพ้นมาได้ คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่กำลังจมอยู่กับปีแรกของการมีลูกแรกเกิดไม่ได้ต้องการบทความอีกสักชิ้น พวกเขาต้องการคนที่ผ่านศึกมาแล้ว คนที่เคยเดินวนไปมาบนพื้นแบบเดียวกันตอนตีสาม และรอดมาจนหัวเราะให้กับมันได้ ตอนนี้มีใครสักคนกำลังเดินตามหลังคุณอยู่ไม่กี่ก้าว บนถนนที่คุณเคยเดินผ่านมาแล้ว คุณรู้ว่าหลุมบ่ออยู่ตรงไหน

ทางอ้อมของคุณไม่ใช่ความล่าช้า มันคือเส้นทางที่ทำให้คุณเป็นคุณอย่างทุกวันนี้ "ใช้ชีวิตอย่างมีจุดมุ่งหมาย" ไม่ได้รอจนกว่าคุณจะกลายเป็นคนที่น่าประทับใจกว่านี้ มันเริ่มต้นในวันที่คุณตื่นขึ้นมาเห็นว่าถนนของคุณเองได้หล่อหลอมให้คุณเป็นใครไปแล้ว และถนนเส้นนั้นได้ทำให้คุณพร้อมจะทำสิ่งใด

งั้นลองย้อนนึกถึงเส้นทางของคุณเองสักครู่ ไม่ใช่ช่วงไฮไลต์ แต่เป็นทางอ้อม เลือกสักเรื่องที่คุณเคยรู้สึกอายกับมัน แล้วนึกภาพคนที่กำลังยืนอยู่ตรงจุดที่คุณเคยยืนในตอนนั้น หวาดกลัว และมั่นใจว่าตัวเองพังไปแล้ว นึกภาพว่าคุณจะบอกอะไรเขา แล้วสังเกตว่าคุณอาจเป็นคนเดียวที่บอกสิ่งนั้นกับเขาได้แบบนั้นพอดี