ทำไมฉันถึงกลับไปเรื่อยๆ

มีระเบียงอยู่ในคอนโดของเราที่เกาะสมุยที่มองออกไปยังวัดพุทธศาสนา มีพระพุทธรูปทองคำขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น และนอกเหนือจากนั้นก็คือมหาสมุทร เมื่อพระอาทิตย์ตกและเรานั่งอยู่ที่นั่นด้วยแก้วไวน์ มันดูงดงามมากเลย

ผมเขียนมาแล้วเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของผมกับประเทศไทย นี่คือเรื่องว่าทำไมผมถึงกลับมาอีกและอีก

ถ้าคุณถามผมว่าครั้งสุดท้ายที่ผมรู้สึกตื่นตัวไปเต็มตัวในที่นั่นเป็นเมื่อไร ผมบอกไม่ได้ว่าเป็นช่วงเวลาไหน เพราะมันเหมือนว่าผมรู้สึกตื่นตัวไปเต็มตัวตลอดเวลาที่อยู่ที่นั่น แม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรเลย ผมแค่หลุดเข้าไปในสภาพที่ผ่อนคลายมากขึ้นเมื่ออยู่ที่นั่น และมันทำได้ง่าย ทุกวันสามารถเป็นการผจญภัยได้ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร

บางส่วนก็เพราะว่าประเทศไทยในหลายๆ ด้านนั้นเป็นอิสระมากกว่าสหรัฐฯ เมื่อกลับไปบ้านนั้น ทุกอย่างต่างถูกควบคุมเกินไป ป้องกันเกินไป ฆ่าเชื้อเกินไป เกินไปในแทบทุกอย่าง ประเทศไทยไม่ติดป้ายเตือนไว้ที่ทุกอย่าง มันปล่อยให้คุณดูแลตัวเอง ในบางวิธี คุณรู้สึกว่ามีความรับผิดชอบต่อตัวเองมากขึ้น ในทุกด้าน เพราะในท้ายที่สุดคุณก็ต้องเป็นเช่นนั้นแหละ นี่คือสิ่งที่ดูเหมือนจะหายไปในสหรัฐฯ และในโลกตะวันตกโดยทั่วไป

เดินลงมาตามถนนสุขุมวิทในกรุงเทพ สิ่งแรกที่คุณจะได้คือกลิ่น กลิ่นผสมของทุกอย่างที่หลุดออกมาจากแผงค้าและรถเข็นขายอาหารริมทาง ไก่ทอด ไม้อิ่มสะเต้ยกับเนื้อ หรือหมู หรือไก่ น้ำแกงหรือราดหน้า ผลไม้สดใหม่ แตงโม มะม่วง แล้วก็เสียง แท็กซี่ตุ๊กตุ๊ก รถบัส รถบรรทุก รถยนต์ กำลังวิ่งไปมา และคนวิ่งหนี ไปมาตามแต่ที่พวกเขาจะไป

มันฟังดูเหมือนเป็นเมืองที่มีชีวิต

สถานที่ที่ชอบ คือร้านอาหารริมถนนเล็กๆ บนซอย 11 1/2 ที่เสิร์ฟน้ำพักน้ำแกงไทยที่อร่อยที่สุด มันซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น และคนส่วนใหญ่คงไม่สังเกตเห็นมันเลยเมื่อเดินผ่านไปบนถนนสุขุมวิทที่คนแน่นและเต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว แต่ร้านเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อที่สำคัญนั้นวุ่นวายไปด้วยลูกค้าเสมอ และรอคอยนั้นคุ้มค่าเสมอ เราจะนั่งบนเก้าอี้พลาสติกถูกๆ ที่โต๊ะพับเล็กๆ ในซอยนั้น พร้อมกับกระปุกน้ำปลา พริกแห้ง และน้ำจิ้มแบบหวานและเปรี้ยว อร่อยมากๆ! ใครจำเป็นต้องมีดาวมิชลิน?

ผมรักกรุงเทพ ร้านอาหารใหม่ ผับใหม่ หรือกิจกรรมใหม่กำลังเปิดอยู่ตลอดเวลาที่ไหนสักแห่ง บาร์บนหลังคา โรงภาพยนตร์หรูหรา ห้างสรรพสินค้าที่เป็นประสบการณ์ในตัวของมันเอง นอกเหนือจากการเป็นที่ช้อปปิ้ง มีอาหารทุกชนิดสำหรับทุกรสนิยม

A city at dusk seen from a high rooftop, towers and lit streets below an orange band of sunset. — I love Bangkok.

แล้วก็มีคนต่างๆ

คนไทยนั้นรับเอาทุกคนได้อย่างเต็มที่ และพวกเขาชอบเฉลิมฉลองมาก เขาเฉลิมฉลองวันหรือเหตุการณ์ทุกอย่างที่นึกได้: วันคริสต์มาส วันปีใหม่ วันตรุษจีน วันอีสเตอร์ ฟุตบอลโลก วันฮาโลวีน และอีกมากมายวันเทศกาลและงานของเขาเอง ฉันหวังว่าบ้านเราจะทำแบบนี้มากกว่า

แล้วก็มีสงกรานต์ ปีใหม่ไทย เดือนเมษายน ช่วงสามวันแห่งความวุ่นวายอย่างแท้จริง ที่ฉลองการมาถึงของฤดูฝน ทุกคนแต่งตัวด้วยเสื้อสีสันสดใส แว่นตา ซองกันน้ำ และที่สำคัญที่สุดคือปืนน้ำที่ใหญ่ที่สุดที่หาได้ มันคือสามวันแห่งการสงครามน้ำที่แปลกไปจากทั่วไปที่สุด ถ้าไม่อยากเปียก ก็อย่าออกจากบ้าน

สงกรานต์หนึ่งครั้ง ฉันกับออนไปกับเพื่อนสนิทของเราที่เดท5 ร้านอาหารบนสุขุมวิท ซอย 8 ที่นั่งอยู่ในสวนล้อมรั้ว เราครอบครองโต๊ะหนึ่งตัว ซึ่งเพิ่มจำนวนขึ้นตลอดวันเมื่อคนมากมายจากทั่วทุกหนที่มาหาเราเพื่อกินข้าว แลกเปลี่ยนมิตรภาพ และสงครามน้ำ อยู่นอกประตูสวนเล็กน้อยมีถังขนาด 50 แกลลอนเต็มไปด้วยน้ำแข็งและน้ำ เราผลัดกันปกป้องบาร์ในสวนเล็กๆ ของเราจากพวกผู้คนที่เดินผ่าน เราอยู่ที่นั่นตลอดวัน เราหัวเราะและแลกเปลี่ยนเรื่องราวระหว่างการสู้รบน้ำ มันเป็นวันที่ดีมาก

Friends in floral shirts around a long wooden table under red umbrellas in a leafy garden, one man's face covered in white powder, beer bottles and ice buckets on the table. — We laughed and swapped stories in between water skirmishes.

คุณจะหัวเราะกับตัวเองแน่นอน เมื่อคุณปล่อยให้เทศกาลไหลไป ลืมห่วงเรื่องโลกและเพลิดเพลินไปกับการสร้างความสุขและเพื่อนใหม่ๆ ซักไม่กี่วัน

น่าเสียดายที่ไทยกลายมาเป็นเรื่องตลกเสียดสีในภาพยนตร์และการพูดคุยบนโทรทัศน์กับอินเทอร์เน็ต มีความเข้าใจผิดว่าประเทศทั้งหมดเป็นสนามเด็กเล่นสำหรับผู้ใหญ่ที่ไม่มีข้อจำกัด คลับค้ำ สปา บริเวณมืดแดง ผมเชื่อว่าชื่อเสียงนี้เกิดจากสงครามเวียดนาม เมื่อกรุงเทพกลายเป็นที่ชื่นชอบของทหารอเมริกันที่มาพักผ่อน ในปีต่อๆ มา ภาพนั้นติดค้างอยู่ และไทยกลายเป็นจุดหมายปลายทางสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเพื่อสนุกสนานโดยไม่มีข้อจำกัดมากนัก

ไทยมีมากมายกว่านั้นมาก

คนไทยใจดีและยินดีเรียนรู้ เขาและเธอมีความสุขที่ได้แบ่งปันวัฒนธรรมของตนกับใครก็ตามที่สนใจ สิ่งที่พวกเขาขอในการแลกเปลี่ยนคือความเคารพต่อวิถีชีวิตของพวกเขา มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่ง่าย มีอะไรให้เลือกสำหรับทุกงบประมาณ และไม่ว่าคุณจะเลือกที่ไหน ร้านอาหาร โรงแรม และสถานที่ต่างๆ ให้บริการคุณอย่างเยี่ยมยอดเกินกว่าที่คุณได้พบในสหรัฐอเมริกาในปัจจุบัน พวกเขาทำเช่นนี้เพราะพวกเขาต้องการให้คุณมีประสบการณ์ที่ดีที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ แม้แต่ที่พักกลางห้องเล็กๆ ก็ให้บริการระดับห้าดาวตามมาตรฐานอเมริกันแก่คุณ ความเป็นตัวของตัวเองและความเต็มใจที่จะเดินทางไกลเพื่อให้การพักของคุณน่าจดจำ

มันสามารถยำคุณได้อย่างรวดเร็ว และน่าเสียดายที่มันหายไปจากบ้านของเรา

ในปี 2565 หลังจากที่ผมเกษียณอายุ ผมและออนไปไทยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ระบาดโควิด เราแต่งงานกันในปี 2563 นั่งในห้องนั่งเล่นของเรา ห่างไกลออนไป มีพยักษ์สี่คน และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นเป็นพยากรณ์ พ่อแม่ของออนต้องการจัดงานเลี้ยงเพื่อเฉลิมฉลองการแต่งงานของเราและเชิญเพื่อนบ้านและครอบครัวของพวกเขา เราจึงไปถึงบ้านเกิดของออนในบุรีรัมย์ หมู่บ้านเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยแม่ลุง คุณป้า ลูกพี่ลูกน้อง หลานๆ เพื่อนบ้านมากมายที่เธอรู้จักมาตั้งแต่ยังเด็กเล็ก

ปรากฎว่านั่นไม่ได้เป็นเพียงงานเลี้ยง พวกเขาจัดการแต่งงานแบบไทยที่ครบครัน มีพระสงค์ขบวนเจ้าสาวแบบดั้งเดิม การอวยพรส่วนตัวจากแขกทุกคน การดื่มสุรา การร้องเพลง การเต้นรำ และความสนุกสนานมากมาย

เราอยู่ที่นั่นสามวัน ผมพูดภาษาไทยไม่เก่ง จึงไม่ได้พูดมากนักในสามวันนั้น แต่ผมเข้าใจบรรยากาศ และมันดีมาก ครอบครัวของออนที่พูดภาษาอังกฤษได้พยายามแปลให้ดีที่สุด บรรดาผู้ที่พูดแต่ภาษาไทยต่างก็รวมผมเข้ากับเรื่องพูดเหมือนกับว่าผมเข้าใจทุกคำ

แล้วมีขบวนเจ้าสาว ตามประเพณีนิยม เจ้าบ่าวและครอบครัวของเขาจะขนานนไปบนถนนโดยถือใบปาล์ม ร่มเงา และเพลง เพื่อนำเจ้าบ่าวมายังบ้านของเจ้าสาวเพื่อขออนุญาตจากครอบครัวของเธอในการเข้ามาอยู่กับภรรยาของเขา ผมไม่มีครอบครัวมา ดังนั้นครอบครัวและเพื่อนของออนจึงแสดงบทบาทนี้ และพาผมมาถึงภรรยาของผม

ผมไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ผมก็ไปกับการไหลไป และตระหนักว่าผมเข้าใจทั้งหมด

A man in a light grey suit smiles as he walks in a village procession beside a woman in a cream ruffled top, with a boy carrying a stalk of sugar cane in front, a red umbrella and banana stalks overhead, and women in pink and mauve, most in face masks. — On’s family and friends stood in and delivered me to my wife.

บุรีรัมย์คือที่นี่ — ชนบทและวิถีชีวิตของเกษตรกร ครอบครัวของออนเลี้ยงต้นยางพาราและมีไร่นาข้าวและไร่อ้อยเต็มไปหมด มันสงบสุขและเขียวขจี และกว้างใหญ่มาก เวลาที่เธอไปอยู่ที่นั่น เธอรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปสู่โลกที่เรียบง่ายกว่า

จนถึงตอนนี้ฉันไปเกือบทุกมุมของประเทศไทยแล้ว แต่ในแต่ละแห่งมีของดีและของน่าเห็นมากมายจนแทบไม่สามารถมองเห็นทั้งหมดได้

ฉันชอบภาคเหนือ — ด้วยอากาศที่เย็นกว่า คุณสามารถไปพบปะช่างฝีมือท้องถิ่นและค้นหาสิ่งของทำด้วยมือที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เสื้อผ้า ผลิตภัณฑ์ไม้ และเฟอร์นิเจอร์ — สิ่งที่คุณจะไม่พบในร้านอเมริกาแน่นอน ประสบการณ์ที่ฉันชอบมากที่สุดคือเยี่ยมสวนธรรมชาติช้างไทย ซึ่งเป็นสถานที่อพยพสำหรับช้างที่เคยทำงานหนักและให้พวกมันใช้ชีวิตที่เหลือในสันติภาพ ช้างเหล่านั้นทำสิ่งที่ช้างควรทำ — กินหญ้า อาบน้ำ อยู่ด้วยกันเป็นหมู่คณะ ดูแลลูกน้อย มันเป็นเวทมนต์

A gold reclining Buddha resting its head on mosaic-glass pillows, inside a temple hall with painted walls. — An intricate statue of Buddha.

และวัด คุณไม่สามารถชื่นชมความงดงามได้จนกว่าคุณจะไปยังสถานที่นั้น วัดโพธิ์ในกรุงเทพ มีพระพุทธรูปนอนยาว 46 เมตร วัดขาว วัดศรีสุพรรณ วัดเงิน วัดศรินธรวราราม ภูพร้าว วัดเรืองแสง และวัดเขาเสือที่มีบันไดขึ้น 1,260 ขั้น รายชื่อยาวไปไหม่สิ้น แต่ละแห่งก็อลังการกว่าแห่งก่อน

แล้วยังมีหาด นับไม่ถ้วน ตามแนวชายฝั่งและบนเกาะนับร้อยแห่งที่กระจายตัวอยู่ในทะเลอันดามัน ทางตะวันตก และในอ่าวไทยทางตะวันออก สองข้างของคาบสมุทรยาวที่ลากตัวลงไปทางมาเลเซีย ทุกคนรู้จักภูเก็ตหรือพัทยา แต่มีอีกมากมายที่อยากเห็นและประสบการณ์ น้ำทะเลสวยงาม หินปูนที่โผล่ขึ้นมานั้นน่าอัศจรรย์ เหมือนอะไรที่ออกมาจากหนัง Avatar มีรีสอร์ตระดับพรีเมียม และมีสถานที่ที่ไม่มีใครสนใจ และแต่ละแห่งก็มีสิ่งพิเศษของมันเอง ที่ดึงดูดให้คุณต้องไปถึง แต่ละแห่งสัญญาว่าจะให้ประสบการณ์ที่ต่างกัน

ฉันไม่คิดว่าฉันจะเบื่อการสำรวจ และฉันก็ไม่คิดว่าฉันจะมีเวลาไปยังทั้งหมด แม้ว่าจะพยายามก็ตาม ฝันลึลับของจิตใจฉันคือได้มีความสามารถเพียงพอที่จะเจาะลึกไปในทุกหุบหนองของหาดและเกาะของไทย และบันทึกประสบการณ์ของฉัน พร้อมกับคนและสถานที่ที่ฉันพบเจอในการเดินทาง

ถ้าเพื่อนที่อายุเท่าของฉันบอกฉันว่าเขาอายุมากเกินไปที่จะไปไกลขนาดนั้น ฉันจะตอบว่า: ไม่น่าจะเป็นไปได้ขนาดนั้น!

จริง ที่นั่นไกลจากบ้านมาก และใช้เวลาในการเดินทางนานมาก ตั้งอยู่ตรงข้ามของโลกจากสหรัฐฯ อย่างแท้จริง ดังนั้นควรวางแผนให้ได้พักผ่อนนานเท่าที่เป็นไปได้ หนึ่งสัปดาห์ไม่พอ ถ้าคุณจะเดินทางไกลขนาดนั้น ในพระเจ้า ขอให้สมคำแล้วสิ ให้พักนานพอที่จะเห็นมากกว่าหนึ่งสถานที่ ให้พักนานพอที่คุณไม่ต้องอัดรายการจนเต็มในแต่ละวันจนกว่าจะกลับบ้านแล้วเหนื่อยกว่าตอนออกมา

ขั้นแรก ฉันจะให้พวกเขาปรับตัวเข้ากับไทยโดยใช้หนึ่งวันในเมือง โดยนั่งรถไฟฟ้า BTS ตัวเมือง เพื่อรู้สึกถึงพื้นแบบของกรุงเทพ และความกว้างใหญ่โตขนาดมหึมาของมัน จากหน้าต่างรถไฟ คุณจะเห็นชั้นชีวิตมากมายในเมือง ตั้งแต่ตึกสูงและธุรกิจ ไปจนถึงบ้านดินและไม้ที่เป็นที่อยู่ของคนที่ทำให้เมืองนี้เป็นเมือง สวนสาธารณะที่สวยงาม การจราจร อาคารในสภาพต่างๆ ระหว่างการก่อสร้างหรือรกร้างา กรุงเทพคือเมืองที่ไม่นอนหลับ และกำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ

อย่าพยายามทำทุกอย่าง *แค่ทำให้พอ ครั้งนี้ ก็ได้แล้ว*

สิ่งหนึ่งที่ฉันเห็นจากผู้เยี่ยมชมไทยคือ เกือบทุกคนบอกว่า ภายในไม่กี่วันก็วางแผนจะกลับมาใหม่แล้ว

นั่นแหละ ทำให้พอในครั้งนี้ แล้วเริ่มวางแผนว่าคุณจะไปไหนครั้งหน้า

อีกสิ่งหนึ่ง ถ้าคุณเคยไปไทยมาแล้ว บอกฉันเรื่องของคุณสิ ถ้าคุณกำลังคิดจะไป ติดต่อฉันมา ฉันจะช่วยอ้อแขนให้เอื้อให้คุณไป ไม่ว่าจะกรณีไหนก็ตาม คุณสามารถเขียนหนังสือให้ฉันได้ที่ [email protected]

ถ้าสิ่งนี้มีประโยชน์ บทความถัดไปก็จะมีเช่นกัน